به گزارش روابط عمومی باغ کتاب تهران، نشست ادبی انجمن خورشید با عنوان «داستان، ایران و جنگ» در روز پنجشنبه 31 اردیبهشت در سکوی ایوان شاهنامه باغ کتاب برگزار شد. در این نشست، مرضیه نفری، فاطمه نفری، سمیه عالمی، سیده عذری موسوی، سیده فاطمه موسوی، معصومه امیرزاده و مریم مطهریراد حضور داشتند.
سیده عذری موسوی در آغاز نشست گفت:: یکی از لوازم ضروری نقد این است که منتقد به هنر نویسندگی آشنا باشد و صاحب خلاقیت و ذوق هنری باشد. از علومی که در نوشتن اثر ادبی به کار رفته آگاه باشد و انسانشناسی را بداند. یکی از ویژگیها و امتیازات مجموعه انجمن ادبی خورشید این بود که تمام افراد به این علوم واقف بودند و هر نقدی که انجام میدادند به دور از تصور و مشقتهای نویسنده نبود. نقد ادبی، توجهاتی به مخاطب میدهد که دانش و ذوق او را ارتقا میدهد، ضمن اینکه نویسنده نیز میتواند با نقاط ضعف و قوت خود، آشنا شود و در آثار آینده به این کاستیها و کمبودها توجه کند.
معصومه امیرزاده گفت: : به نظر من نویسنده وظیفه دارد تا این حوادث را در حافظه تاریخی ثبت کند، آیندگان، رخدادها را آنگونه که ما ثبت کردیم، قضاوت خواهند کرد. اگر که ما خود را پاسدار این حافظه تاریخی بدانیم، سعی میکنیم با دقت بیشتر رخدادها را بکاویم و آن را ثبت و ضبط کنیم. شما «جنگ و صلح»، «وداع با اسلحه»، «آمریکایی آرام» و «جنگ و دیگر هیچ» را خواندهاید و میبینید که افراد، جنگ را آنگونه که میخواستند نوشتند و به خورد ملت دادند. به همین دلیل ما مسئول هستیم تا جنگ را از منظر حق و حقیقت روایت کنیم.
سیده فاطمه موسوی نیز تصریح کرد: ما امروز در یک جنگ وجودیتی هستیم، که روایت نکردن از این اتفاق، تنبلی نیست؛ بلکه خیانت است. نیاکان ما، هستی را محل تقابل خیر و شر میدانند و این روند از ابتدا تا انتهای خلقت ادامه دارد. فرد مومن در این عقیده، سرباز جبهه حق است که سازش با لشکر باطل را نمیپذیرد. این بنمایهها بعدها به حماسه ملی ایران و شاهنامه فردوسی منتقل میشود. شاهنامه یک کتاب جنگ نیست، بلکه دفاع است. تقابل ایران و توران در شاهنامه، تقابل حق و باطل است.
سمیه عالمی در بخش دیگری از برنامه گفت: دفاع مقدس هشت ساله و جنگ رمضان، شباهات بسیاری با یکدیگر دارند. همانگونه که افرادی که در عرصه دفاع از میدان ایستادهاند، نشانه غیرت را بر پیشانی خود دارند، از خط مقدم جبهه تا تجمعات خیابانی.
مریم مطهری راد نیز بیان کرد: من میخواهم از آیندهای صحبت کنم که پس از این جنگ رخ خواهد داد. ما در غرب آسیا زندگی میکنیم که همیشه جنگ، دستمایه زندگی او بوده است. نویسندههای ما، قبل از نویسنده بودن، پژوهشگران جدی هستند. آنچه که رماننویسها مینویسند، نوک کوه یخی است که از اقیانوس بیرون زده است. برای ما که در ایران زندگی میکنیم، مقدور نیست تا در اتاق کار بنشینیم و از پشت پنجره، بیرون را روایت کنیم. باید در دل میدان ایستاد و روایت کرد.
انتهای پیام/